گشایش مسیر در روی دیواره‌های بلند یکی از لذت‌بخش‌ترین فعالیت‌های یک دیواره‌نورد محسوب می‌شود و در عین حال می‌تواند جزء پرخطرترین فعالیت‌های او باشد.

آن‌چه بیش از همه این نوع از فعالیت را از صعود عادی دیواره متمایز می‌کند جنبه ماجراجویانه آن است.

هر کسی که بخواهد برای اولین‌بار راهی را که تا آن زمان با پای هیچ انسانی طی نشده بپیماید گویا به پیشواز ناشناخته‌ها می‌رود و این به‌خودی خود هیجان‌انگیز و خطرناک به نظر می‌رسد.

اما در دیواره‌نوردی با پیشرفته‌تر شدن ابزارهای میانی و رواج استفاده از ابزاری مثل «فرند» این هیجان با حس خطر کمتری همراه است.

ولی با وجود این حس اطمینان‌بخش که ابزار به ما می‌دهند هم‌چنان حوادث اتفاق می‌افتند و یک برنامه شیرین را با تلخی و ناراحتی می‌آمیزند.

ابزار خوب وجود دارند و عملیات گشایش مسیر با استفاده از این ابزار و حتا در مواقع لازم با استفاده از میخ‌ با رعایت ایمنی کامل قابل گشایش است گذاشتن میانی‌های زیاد در طول مسیر در حال بازگشایی نه تنها جای تمسخر ندارد بلکه نشان از درک درست دیواره‌نورد دارد که حساب پاندولی خود را در ادامه مسیر کرده و این حدس را هم زده است که چه بسا در ادامه مسیر به شرایط دشواری برخورد کند.

او فراموش نمی‌کند که یک گشایش گر است و از مسیر خود به اندازه کامل مطلع نیست.

حتا در استفاده از میخ‌هایی که نفر دوم می‌تواند در پایان کار آنها را از مسیر پاک کند هیچ اشکالی به نظر نمی‌رسد.

استفاده از کلاه ایمنی و کارگذاری مناسب ابزاری مثل "فرند" در مسیر صعود، جان دوست عزیزی را نجات داده است؛

هرچند این حادثه می‌توانست اتفاق نیافتد.